اصغر فرهادی

به قلم رسانه ایران مدیا :

اصغر فرهادی
کارگردان حقیقت‌های خاموش

اصغر فرهادی، قصه‌گو نیست؛ کاشف است.
او در هر فیلمش، مثل باستان‌شناسی صبور، لایه‌های ظاهراً معمول زندگی را کنار می‌زند تا برسد به چیزی که زیر پوستِ آدم‌ها پنهان شده؛
جایی میان غرور و پشیمانی، میان عشق و قضاوت، میان آن‌چه می‌گوییم و آن‌چه سکوت می‌کنیم.

در جهانِ فرهادی، هیچ‌کس کاملاً مقصر نیست، هیچ‌کس کاملاً بی‌گناه نیست.
زندگی برای او صحنه‌ی دادگاه نیست، بلکه میدانی‌ست از سوءتفاهم‌ها و تصمیم‌هایی که هرکدام بهای خود را دارند.
او تماشاگر را مجبور نمی‌کند قضاوت کند، فقط می‌گذارد در سکوتِ پس از پایان فیلم، خودش با خودش روبه‌رو شود.

دوربینش آرام است، اما هر حرکتش مثل خنجری نرم در دل تماشاگر فرو می‌رود.
هر دیالوگ، بخشی از پازلی‌ست که وقتی کامل می‌شود، تازه می‌فهمی چیزی درونت تغییر کرده.
فرهادی بلد است چگونه با کمترین صدا، بلندترین فریاد را بسازد.

از درباره‌ی الی تا جدایی نادر از سیمین و فروشنده،
او همیشه به چیزی فراتر از داستان نگاه کرده: به لحظه‌ی انتخاب.
لحظه‌ای که انسان ناچار می‌شود خودش را عریان ببیند و تصمیم بگیرد — بی‌پرده، بی‌نقاب.

فرهادی سینمایی می‌سازد که در آن نه قهرمان وجود دارد، نه ضدقهرمان؛
فقط انسان‌هایی هستند با تضادهایی واقعی، مثل ما.
و شاید به همین دلیل است که فیلم‌هایش در هر زبانی، در هر فرهنگی، فهمیده می‌شوند.

او یادمان می‌دهد تراژدی، همیشه در اتفاق‌های بزرگ نیست؛
گاهی در سکوتِ یک نگاه است، یا در لحظه‌ای کوتاه که می‌توانستیم ببخشیم، اما ترجیح دادیم قضاوت کنیم.

اصغر فرهادی، کارگردان تضادهاست؛
سینمایش آیینه‌ای‌ست در برابرِ ما،
و هر بار که در آن نگاه می‌کنیم، به جای داستانی تازه، چهره‌ی خودمان را می‌بینیم.