نرگس آبیار

به قلم رسانه ایران مدیا :

نرگس آبیار
فیلمسازی که زن، تاریخ و رنج را با نگاهی انسانی و شاعرانه روایت می‌کند

نرگس آبیار از آن کارگردانانی است که سینمایش از دل درد، صبر و تجربه‌های عمیق انسانی بیرون آمده است. او جهان را از زاویه‌ای می‌بیند که کمتر دیده شده؛ از نگاه زنانی که در سایه‌ی جنگ، فقر، مهاجرت، عشق و فقدان ایستاده‌اند و زندگی را با همه‌ی زخم‌هایش ادامه داده‌اند. سینمای آبیار، سینمای احساسِ عریان، ایمانِ خاموش و مقاومتِ بی‌ادعاست.

او روایت را با عاطفه گره می‌زند، اما هرگز به احساس‌گرایی سطحی تن نمی‌دهد. اشک، سکوت، انتظار، ترس و امید، در فیلم‌های او نه ابزار تحریک مخاطب، بلکه بخشی از حقیقت زیسته‌ی شخصیت‌هاست. آبیار با دقتی وسواس‌گونه وارد جهان آدم‌هایش می‌شود؛ به جزئیات زندگی‌شان احترام می‌گذارد و اجازه می‌دهد تماشاگر آن‌ها را نه از بیرون، بلکه از درون لمس کند.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های سینمای نرگس آبیار، بازنمایی صادقانه‌ی زن در بستر تاریخ و جامعه است؛ زنانی که قربانی‌اند، اما ضعیف نیستند؛ تنها هستند، اما شکست‌خورده نیستند. قهرمان‌های او معمولاً در سکوت می‌جنگند، در سکوت عاشق می‌شوند و در سکوت بزرگ‌ترین تصمیم‌های زندگی‌شان را می‌گیرند.

از نظر بصری، آثار آبیار ترکیبی از واقع‌گرایی تلخ و زیبایی‌شناسی لطیف است. قاب‌ها اغلب ساده‌اند، اما سرشار از معنا. طبیعت، خانه، خاک، باد و نور در فیلم‌های او فقط پس‌زمینه نیستند؛ بخشی از روایت‌اند، بخشی از روان شخصیت‌ها. او با تصویر، حس می‌سازد؛ حسی که آرام‌آرام در جان مخاطب می‌نشیند و دیر رها می‌کند.

نرگس آبیار در روایت تاریخی نیز نگاه خاص خود را دارد. تاریخ در سینمای او مجموعه‌ای از وقایع خشک نیست؛ تاریخ، زیستِ انسان‌هاست با تمام رنج‌ها، انتخاب‌ها و سرنوشت‌هایشان. او گذشته را از زاویه‌ی آدم‌های معمولی روایت می‌کند؛ همان‌هایی که در کتاب‌ها کمتر دیده می‌شوند، اما حقیقت تاریخ بر دوش آن‌ها شکل گرفته است.

او در کارگردانی، هم جسور است و هم مهربان؛ جسور در انتخاب سوژه‌ها و مهربان در مواجهه با انسان. فیلم‌هایش بدون شعار، بدون قضاوت مستقیم و بدون اغراق، مخاطب را با پرسش‌های عمیق اخلاقی و انسانی روبه‌رو می‌کنند.

نرگس آبیار کارگردانی است که سینمایش صدای زنانی است که تاریخ آن‌ها را در حاشیه نوشته بود، اما او به مرکز قاب آورد.
سینمایی سرشار از رنج، عشق، ایمان و ایستادگی سینمایی که آرام می‌آید، اما عمیق می‌ماند.